I walk on water... Okay, frozen water

Jako że zbliżają się igrzyska w Soczi, porzuciłam swoją rozpoczętą już notkę o nudnej muzyce klasycznej i stwierdziłam, że czas napisać o czymś, co rzeczywiście jest w tej chwili do rozmawiania. Nie, nie będę się rozwodzić na temat polskiej ekipy, bo o tym spokojnie można poczytać sobie, wchodząc na pierwszy lepszy portal z wiadomościami sportowymi. Moim bohaterem będzie ten pan:

Albo raczej punktem wyjścia do tematu dzisiejszego wpisu. Johnny Weir-Voronov jakiś czas temu zakończył karierę, jednak pojawi się na Igrzyskach Olimpijskich w Soczi jako komentator (co zmusza mnie do wyszukania jakiegoś niesamowicie ukrytego w ofercie nc+ kanału, na którym puszczą jego audycje, bo nie spodziewam się zbytnich rewelacji od polskich komentatorów). Prowadzi to też do innej sprawy, która ma wymiar polityczny. Jak sam Johnny zaznaczył w którymś z wywiadów – praktycznie nie da się całkiem odsunąć sportu od polityki.

Jakiś czas temu w Rosji zaczęło się dziać dosyć nieciekawie w związku z ustawą z czerwca 2013 roku, która mówi o zakazie propagowania homoseksualizmu, co w skrócie może być zwyczajnie interpretowane jako zakaz bycia homoseksualistą w przestrzeni publicznej. Za nieprzestrzeganie tego prawa grożą kary grzywny dla obywateli oraz dodatkowa deportacja z terytorium Federacji Rosyjskiej dla cudzoziemców. Właściwie każdy odzew na ten temat kończył się ucięciem tematu (Putin podczas wizyty w Holandii: w Rosji nie ma ograniczania praw mniejszości seksualnych, nie wiedziałam, czy wypada się śmiać). Również wśród rosyjskich sportowców pojawiły wypowiedzi popierające ustawę, chociażby Jelena Isinbajewa powiedziała:

Każdy może u nas wziąć udział w zawodach, ale jeśli będzie promować takie związki na ulicach, będzie to brak szacunku dla mieszkańców naszego kraju. Jesteśmy przeciwko propagandzie homoseksualizmu w Rosji. (…) Jesteśmy przeciwko demonstrowaniu tego, ale oczywiście nie jesteśmy przeciwko poszczególnym osobom. To ich życie, ich wybór, ich uczucia. (...) Mamy swoje prawa, które każdy, kto przyjeżdża do nas, powinien szanować. Jeśli pozwolimy promować tego typu zachowania na ulicach naszych miast, możemy zacząć się bać o nasz naród. Uważamy się za normalnych, zwykłych ludzi. Chłopcy spotykają się z dziewczynami, a dziewczyny z chłopakami. Nigdy w Rosji nie mieliśmy takich problemów i nie chcemy ich mieć w przyszłości. *

A komentarz ten odnosił się do wystąpienia Emmy Green-Tregaro w zawodach z paznokciami pomalowanymi na tęczowo (bo tak bardzo homopropaganda te paznokcie, aż boli). Równocześnie rozpoczęła się akcja pod tytułem Boycott Sochi 2014, która za to spotkała się z różnymi komentarzami. Tymi sensownymi i tymi mniej przemyślanymi. I tu pojawia się reakcja Johnny'ego Weira, który jako sportowiec i homoseksualista (zgodnie z jego słowami – bardziej sportowiec) ma dużo do powiedzenia.

Osobiście usłyszałam kilka tekstów o tym, jak bardzo Johnny zdradził środowiska LGBT, sprzeciwiając się tej akcji, ale nie chciało mi się za bardzo wierzyć w to, że można stwierdzić, iż jego argumenty są niewystarczające. Bo naprawdę – czy to, że bojkot podczas tych igrzysk zniszczy marzenia sportowców, którzy pracowali przez całe życie, by dotrzeć do tego etapu kariery, to jest słaby argument? Czy to, że bojkot nie krzywdzi władz, ale zwykłych ludzi, to jest słaby argument? Ciężko mi powiedzieć, dlaczego ktoś po wysłuchaniu tej rozmowy mógłby nadal tak sądzić. Na dodatek nie sądzę, by Johnny rzeczywiście traktował tę sprawę z takim lekceważeniem, o jakie niektórzy go podejrzewają. W końcu nie bez powodu wypowiadał się na ten temat tyle razy, nie bez powodu wspominał o tym, że nie czułby się bezpiecznie, jadąc do Rosji nie jako sportowiec, ale jako osoba prywatna, gdzie nie byłby już tą świecącą atrakcją, która tańczy w telewizji i zabawia ludzi. Polecam obejrzeć też fragment BBC Olympic Documentary, gdzie Johnny mówi na temat swojego uwielbienia do kultury Rosji z jednoczesnym niezrozumieniem dla nowych praw.

W Polsce, jak wiadomo, prawo wygląda dużo lepiej, wielu ludzi naprawdę stara się w jakiś sposób poprawić tolerancję w naszym kraju, ale nadal sytuacja jest odrobinę napięta. Cóż, palenie tęczy to niezbyt dobry przykład tolerancji. Mimo wszystko można by wymagać od ludzi odrobiny poszanowania. Niektórzy sądzą jednak, że tolerancja to kompletne ignorowanie tematu, dopóki go nie widzimy, a jeśli widzimy, możemy negatywnie komentować, bo rzuca się nam w oczy. Typowe – jestem tolerancyjny, ale [tu wstaw coś w stylu: nie powinno się pokazywać tego w telewizji, nie powinni się afiszować, nie chciałbym mieć takich znajomych]. Nie, to nie jest tolerancja. Tutaj pojawia się druga strona krytykująca Johnny'ego, którą są ludzie niezwiązani ze środowiskami LGBT, a którym przeszkadza na przykład jego występ w reklamie animowanego programu dla dzieci Dora the Explorer. Spot trwa równo minutę i według mnie jest zwyczajnie przeuroczy. Do obejrzenia tutaj. Ale oczywiście jak można stwierdzić, że spot, w którym występuje gej jest w porządku? Czyżby powiedział dzieciom w tej reklamie, że powinny wierzyć w siebie i dobrze się bawić, jeżdżąc na łyżwach?! O nie! Homopropaganda jak się patrzy! Jestem tolerancyjny, ale dzieci nie powinny oglądać gejów. Temu już blisko do ustawy wprowadzonej w Rosji.

Bardzo chciałabym, by niektórzy ludzie przemyśleli swoją tolerancję i sprawdzili, czy rzeczywiście nie krzywdzą kogoś swoimi wypowiedziami, nawet przez przypadek, bo słowa teoretycznie dotyczące Johnny'ego odnoszą się też do ludzi, którzy żyją w ich otoczeniu. Na dodatek przykład tego właśnie sportowca pokazuje, że można jednocześnie odnieść sukces i nadal być sobą, co czasem prowadzi do pięknych i mądrych wypowiedzi, ale czasami też sprawia, że ludzie patrzą dziwnie, a nieprzemyślanym i gorszącym tekstem może rzucić każdy, niezależnie od orientacji seksualnej.

Na koniec dodam, że kiedy oglądałam pierwszy raz Fallen Angel w wykonaniu Johnny'ego, ryczałam przez pół godziny, bo to było takie wzruszające**. No dobra, nie tylko za pierwszym razem, za dziesiątym też było. I teraz jest nadal, więc nawet nie włączam, dopóki nie napiszę tej notki do końca.

(Po dziesięciu minutach, bo jednak włączyłam:) No to ten. Czas kończyć. Bo się znowu poryczę. Mam już prawie cały post o nudnej muzyce klasycznej, więc na pewno coś się pojawi jeszcze w tym miesiącu. I na pewno pojawią się też odpowiedzi na pytania antler, chociaż wymyśliła takie, że nie wiem, czy podołam. W sumie nigdy nie bawiłam się w takie gry, ale może czas zacząć, skoro już prowadzę bloga, który jest o wszystkim.

I tak poza tym można obejrzeć sobie zdjęcia z Soczi, jak pięknie przygotowali się do igrzysk. Jeśli myśleliście, że to Polska zepsuła przed Euro 2012, to byliście w błędzie!

And remember...

*Tłumaczenie z artykułu Onetu, bo nie czuję się jeszcze na tyle mocna w rosyjskim, żeby tłumaczyć samodzielnie. Zresztą w poniedziałek diagnoza, to zobaczymy, czy dam radę z odmianą przez przypadki w rodzaju męskim, osobiście w to trochę nie wierzę, bo nadal mi się zdarza w bierniku zrobić mianownik, ponieważ najwyraźniej nie odróżniam rzeczowników ożywionych od nieożywionych, ale co z tego, KAMIEŃ TEŻ MOŻE MIEĆ DUSZĘ. Mówisz na niego kamień, a może on ma na imię Pszemek.
**I naprawdę nie jestem tak emocjonalnie rozchwiana, jak mogłoby się wydawać po przeczytaniu paru wpisów, po prostu tutaj opowiadam o rzeczach, które naprawdę jakoś na mnie wpływają. Proszę kogoś o potwierdzenie.

Początek 2014 roku dziwnie związany z dupą

Witam serdecznie w nowym roku, właściwie ten post powstał głównie po to, by złożyć życzenia tym, którzy bawią się w czytanie tego bloga. Na razie nie mam dla was nic konkretnego, w końcu ostatni post ukazał się jakieś dwa dni temu, a trzydziesty pierwszy stycznia to nie najlepszy moment do pisania notek na bloga. Przyszłam życzyć Wam szczęśliwego roku 2014, cokolwiek szczęście dla was oznacza, oraz tego, czego sama życzyłam sobie, czyli dużo okazji do słuchania dobrej muzyki, wielu świetnych koncertów, milionów dobrych nagrań, nowych odkryć muzycznych i przede wszystkim przyjemności z obcowania z kulturą.

Pierwszy raz byłam świadoma tego, jaki utwór był ostatnim, jakiego słuchałam w danym roku i był to remiks Bright Lights. Za to pierwszy, jakiego posłuchałam w roku 2014 to Mars Landing Party. Włączyło się całkiem przypadkowo, nie wybrałam piosenki o wkładaniu palców w tyłek jako pierwszej w tym roku świadomie i mam szczerą nadzieję, że nie będzie to miało wpływu na cały rok, a już kompletnie nie chciałabym, żeby okazało się, iż przez to teraz mam wszystko w dupie jeszcze bardziej, niż miałam dwa dni temu, bo to byłby już jakiś niewiarygodnie wysoki poziom kompletnej wyjebki.

Przy okazji chciałabym napisać odpowiedź na ostatni komentarz z roku 2013, którego autor niestety pozostał anonimowy. Mam nadzieję, że z poradami się nie spóźniłam.

I zawsze zastanawiałem się też, co stało się z Kelli Ali, czy ona jeszcze żyje?

Sprawdziłam to dla Ciebie, drogi czytelniku, i okazuje się, że owszem, Kelli Ali nadal żyje i nawet nagrywa muzykę, jednak nie udało mi się znaleźć podczas tych krótkich poszukiwań ani jednego nowszego utworu, który nie byłby zablokowany. Mają też tak mało odtworzeń na Last.fm, że zastanawiam się, czy nie wydała tej najnowszej płyty w trzech egzemplarzach. Jeśli uda Ci się dotrzeć do jakichś nagrań, to podziel się ze mną, proszę.

A skoro już udało ci się rozwiać moje wątpliwości dotyczące słuchania Becoming Remixed i wyszło mi to na dobre, to pomóż mi też wybrać zdanie na kartkę urodzinową dla mego partnera. Nie wiem, czy napisać "raz w dupę do nie pedał" czy może "jeden penis w dupie to nie gej". Czekam na odpowiedź z niecierpliwością, bo urodzinki już czwartego, a potem nie będę przecież trzeźwieć między pierwszym a czwartym, żeby to napisać, nie opłaca mi się.

Teraz poczułam się niczym Mirosław Bańko z poradni językowej PWN (swoją drogą – polecam porady tego pana, ładne rzeczy pojawiają się na facebookowej stronie Profesor Bańko i jego cięte riposty). Postaram się udzielić najlepszej odpowiedzi, na jaką mnie stać.

Moim zdaniem dobór sentencji jest tu bardzo prosty i zależy od tego, w jakich stosunkach pragniesz pozostać ze swoim partnerem. Zdanie raz w dupę to nie pedał ma znacznie węższy zakres, bo zakłada, że miał miejsce tylko jeden stosunek seksualny. Za to druga sentencja pozostawia możliwość dalszego uprawiania seksu pod warunkiem, że będzie go uprawiał z tą samą osobą. Osobiście uważam również, że drugie zdanie napisane jest ładniejszym językiem. Jeśli jednak nie masz już zamiaru uprawiania seksu analnego ze swoim partnerem, powinieneś zapisać na kartce pierwszą propozycję.

Pozdrawiam serdecznie,
Panna Szóstka

Jeszcze raz wszystkiego najlepszego w nowym roku i z tej okazji dużo Briana (w moich ulubionych sukienkach, to z rajstopkami w panterkę to zdecydowanie jego najlepszy outfit wszechczasów, pobija nawet tę kamizelkę z trasy 2009, po prostu idealnie wyglądał w czarnych sukienkach i temu nie można zaprzeczyć).

A teraz świątecznie:

Dobra, już skończyłam.

4 stycznia:

Jednak nie skończyłam, bo naszło mnie na stwierdzenie, że chcę taki sweter, a nowa notka mi się nie opłacała. Jak mi kupicie taki sweter, to wam zapłacę dużo monet (bo nie mam w banknotach). I ma związek z tematem tej notki, ponieważ dupa Johnny'ego Weira zawsze spoko.